Patrick Loonstra

De tijd, het enige wat ons let om niet alles te doen wat we willen. Vroeger-vroeger had je er zeeën van, maar en op den duur blijf begint het gevecht er tegen. En wou je dat er meer uren in de dag zitten, en dat er meer tijd voor vrije tijd is.

Echter, de feiten zijn er nu eenmaal, daar hebben we ons aan te conformeren. Zo is dat ooit besloten, dat er 24 uur in een dag zitten, en in die uren zijn opgedeedl in 60 minuten van 60 seconden elk.

Ooit kocht ik, voor mezelf, een horloge. Eentje die ik al een poosje op het oog had en uiteindelijk via Marktplaats van een verzamelaar kon overnemen. Met veel plezier droeg, ja droeg, ik mijn Citizen die zo blits was dat ie zichzelf oplade middels een ingenieus zonnecelletje achter de wijzerplaat. Dat is al jaren geleden, ik denk een jaar of 6, en in de kast, loopt ie nog steeds. Echter, een jaar geleden begon min eerste échte reisavontuur. Ruim een maand naar Zuid-Oost Azië. Tijdens het keuzes maken van wat er allemaal meemoest in de rugzak, die zowel logisch als licht gepakt diende te worden kwam het horloge ook aan bod. Al jaren droeg ik het kleinnood maar al snel kwam de conclusie dat het horloge niet nodig was. Ik had immers een telefoon bij me, en ook aan de andere kant van de wereld lopen vast wel mensen rond waar ik met handen en voeten vragend de tijd kon vragen. Want, zo concludeerde ik, het zonde zou zijn als ik hem zou verliezen, of het zou worden gestolen én, ten tweede, het is jammer van het gewicht. Zo'n metalen ding.

Dus, geen horloge mee op vakantie dus. Ik moest het met mijn iPhone doen. En dat brengt me gelijk tot de conclusie van dit voorval. Nu, exact een jaar later, draag ik nog steeds geen horloge en ik mis het geen moment. De tijd is altijd bij de hand, in de broekzak of op het beeldscherm, dus om die reden hoeft het al niet meer. En aangezien ik geen buschauffeur ben en altijdexact dien te weten hoe laat het is, hoeft de tijd dus niet aan de pols meegesjouwd worden.

En nu ik een poosje bezig ben met minimalisme en ik er over lees hoe anderen dat doen, kom ik vaker en vaker tot de conclusie dat het hebben van minder dingen, veel dingen veel gemakkelijker maken. Je hoeft minder mee te nemen, minder te onderhouden, minder op dingen te letten. En brengt het enkel voordelen met zich mee.

En voor de komende reizen, en de rest van het leven: Travel light, life light!

Het grootste deel van de aarde is bedekt met water, zeeën, oceanen, meren en rivieren. Zonder water geen leven. Althans volgens de themorie die we er als mensheid op na houden. Wie weet.

Wat in Nederland behoort tot een van de zuiverste ter wereld, en is dan ook zeker niet vies. Ik drink er dagelijk genoeg van om dat voor mezelf te kunnen zeggen. Allen water, direct uit de bergen, smeltwater is lekkerder wat mij betreft.

En er zijn veel onderzoeken die zeggen dat water het lichaam zuivert, hoewel er ook weer onderzoeken zijn die dat tegenspreken, zoals dat altijd gaat met onderzoeken.

Naast het nuttigen, brengt water ook rust als je erin verkeerd. Je volt je gewichtloos. En als je erop zit, in een zeilboot, met enkel het geliuit van het kabbelende water, de knisperende zeilen en de wind, dan is dat heerlijk. Lekker dicht bij de natuur en de elementen.

En als we water bekijken, lekker binnen, achter het beeldscherm, en op 7.000 fps, dan is water ook nog eens rustgevend. http://vimeo.com/23438996

Sinds het ontstaan van Google Reader gebruik ik het om de sites te volgen die ik wil volgen. Omdat ik ze leuk vindt, tof vindt of gewoon verplicht ben om op de hoogte te zijn van wat zaken.

De aller eerste versie van Reader was vreselijk eigenlijk, maar het had meer 'eyecandy' dan de andere apps die op dat moment beschikbaar waren voor rss-feeds zoals Netnewswire. En sinds die tijd heb ik eigenlijk altijd gelezen via Google Reader. Gelukkig verbeterde het product zich, kwamen er nieuwe mogelijkheden, kon je er gemakkelijker mee delen en navigeren en landzamerhand, ver ver voordat Twitter bestand, was het voor mij de meest gebruikte url om op de de hoogte van alles te blijven.

Maar sinds kort is de boel weer verbouwd, hebben ze bij Google Plus er vol in gebouwd en zijn er heel wat opties uit verdwenen én, vooral bijkomstig, ben ik tegen Reeder aangelopen. Een 'native app' die simpel, snel en offline werkt. Én, in stijl van deze 'blog', vrij simpel is qua opzet. Minimalistisch zelfs. Reden om hem hier dus te noemen en er vol lof over te schrijven.

Nadelen? Zeker zijn die er. Na de aanschaf wil je meer. Je wil hem ook op de iPad en ook op de iPhone. En aangezien je niet alles als een bundel koopt maar alles los, is het resultaat dus dat ik een euro of 15,– lichter was. Maar, tot op de dag van vandaag en die van morgen en overmorgen, zonder spijt.

Het mag weg, niet alles, maar wel veel. En ook het liefst uit mijn eigen beweging. Zodat ik er zelf ook weer opgeruimder van wordt.

Niet dat als ik terug kom van vakantie dat de boel afgefikt is, hoewel dat het opruimprocces wel heel wat makkelijker zal maken, maar wel dat ik over een paar maanden het idee heb dat ik minder 'clutter' heb.

En in mijn zoektocht naar de perfecte manier om van spul af te komen, ben ik maar begonnen om overbodig spul in Evernote op te slaan. Stukje bij beetje, kast na kast, kamer na kamer en spelonk na spelonk.

Op deze plek heb ik al mijn spullen geplaats waar ik vanaf wil. Veel mag je zo hebben, een paar dingen tegen een nette vergoeding. Daar is vast wel uit te komen. Laat het weten per mail of per Twitter, kom langs en neem mee.

Lees het boek dat ik over heb, en geef het weer door aan een ander, breng het langs bij de kringloop, neem het mee op reis en laat het achter in een hostel of zet het thuis in de kast. Gebruik iets wat ik over heb zelf, of maak iemand anders die het kan gebruiken er gelukkig mee.

En mocht je nou het gevoel hebben dat iets voor niets ophalen vreemd is, want we leven nu eenmaal in een 'money driven world' dan mag je een bijdragen, hoe klein of groot dan ook, of op wat voor manier dan ook, om me dichter bij een van deze dingen te brengen van mijn 'whishlist'.

Ze doen hun best bij Apple, maar de kalender app op de iPhone is nou niet echt de meest optimale. Daarom ga ik maar weer eens een zak vol geld uitgeven in de App Store om een nieuwe te testen.

...

En inmiddels ben ik 3 minuten later, is de app geïnstalleerd en ben ik overtuigd. De standaard Agenda op de iPhone heeft plaats gemaakt voor Agenda, de minimalistische en wél werkende agenda app.

Lekker minimalistisch, intuïtief, overzichtelijk en snel. Een paar van de basiseigenschappen voor een dergelijke app.

De wereld is vol, vol met geweld, mensen, wegen, bebouwing. Gewoon bonnetje vol. Ook al heb je het niet door als je door het bos loopt, langs het strand banjert en richting de horizon staart, of zoals onze bevoorrechte medelander, Dhr. Kuipers vanaf 400 kilomterhoogte op de aarde kijkt naar alle zeeën, oceanen en vlaktes. Maar het is echt vol hier hoor.

Hoewel Andre vanuit de ruimte een hele goede kijk op onze wereld heeft en ook blijft zeggen dat het vanaf die afstand er zo vreselijk kwetsbaar uit ziet.

Maar als we dichtbij onszelf kijken, niet qua stad, niet qua straat maar qua huis, dan zien we dat het nog steeds vol is. Vol met spul. Verzameld in de loop der jaren. Spul waarvan je ooit de waarde inzag maar dingen die je vervolgens stuk voor stuk bent vergeten.

Dingen die je vroeger gelukkig maakte, omdat je ze kreeg, kocht of maakte. Maar als je er nu op terugkijkt, zijn het vooral dingen die het huis vol maakt. Ik ben hierzelf vreselijk schuldig aan, vreselijk. Mijn studentenkamer van weleer was een pakhuis. Vol met draadjes, papieren, magazines, verf en weet ik veel wat nog meer. Inmiddels woon ik al 10 jaar op dezelfde plek, 4 hoog, zonder lift, maar met meer oppervlak. Maar meer ruimte betekend ook meer ruimte om spullen in op te slaan.

Voor de goede orde, het is geen pakhuis bij me, maar als ik er nuchter tegenaan kijk, heb ik wel het idee dat het wat minder kan. to mutch clutter.

Geïnspireerd door het woord minimalism en blogs als ZenHabits en mnmlist.com ben ik in kleine stapjes het roer aan het omgooien. Geholpen door het feit dat ik wel ruimte moet maken, ben ik als een malle spullen uit de kasten, mijn huis, mijn leven en dus mijn hoofd aan het verwijderen.

Verder geholpen door de scanner en Evernote blijf ik het gevoel hebben dat ik niet alles weggooi en altijd de informatie weer terug kan vinden, mocht het ooit nodig zijn.

ervaringen boven bezitting – P.G. Loonstra –