De wereld is vol, vol met geweld, mensen, wegen, bebouwing. Gewoon bonnetje vol. Ook al heb je het niet door als je door het bos loopt, langs het strand banjert en richting de horizon staart, of zoals onze bevoorrechte medelander, Dhr. Kuipers vanaf 400 kilomterhoogte op de aarde kijkt naar alle zeeën, oceanen en vlaktes. Maar het is echt vol hier hoor.
Hoewel Andre vanuit de ruimte een hele goede kijk op onze wereld heeft en ook blijft zeggen dat het vanaf die afstand er zo vreselijk kwetsbaar uit ziet.
Maar als we dichtbij onszelf kijken, niet qua stad, niet qua straat maar qua huis, dan zien we dat het nog steeds vol is. Vol met spul. Verzameld in de loop der jaren. Spul waarvan je ooit de waarde inzag maar dingen die je vervolgens stuk voor stuk bent vergeten.
Dingen die je vroeger gelukkig maakte, omdat je ze kreeg, kocht of maakte. Maar als je er nu op terugkijkt, zijn het vooral dingen die het huis vol maakt. Ik ben hierzelf vreselijk schuldig aan, vreselijk. Mijn studentenkamer van weleer was een pakhuis. Vol met draadjes, papieren, magazines, verf en weet ik veel wat nog meer. Inmiddels woon ik al 10 jaar op dezelfde plek, 4 hoog, zonder lift, maar met meer oppervlak. Maar meer ruimte betekend ook meer ruimte om spullen in op te slaan.
Voor de goede orde, het is geen pakhuis bij me, maar als ik er nuchter tegenaan kijk, heb ik wel het idee dat het wat minder kan. to mutch clutter.
Geïnspireerd door het woord minimalism en blogs als ZenHabits en mnmlist.com ben ik in kleine stapjes het roer aan het omgooien. Geholpen door het feit dat ik wel ruimte moet maken, ben ik als een malle spullen uit de kasten, mijn huis, mijn leven en dus mijn hoofd aan het verwijderen.
Verder geholpen door de scanner en Evernote blijf ik het gevoel hebben dat ik niet alles weggooi en altijd de informatie weer terug kan vinden, mocht het ooit nodig zijn.
ervaringen boven bezitting – P.G. Loonstra –